Billions

Billions: door en door verrot

Billions, een drama over Bobby Axelrod (Damian Lewis), een hedgefund-koning druipend van het niet altijd even eerlijk verkregen geld, en Chuck Rhoades (Paul Giamatti), de sluwe New Yorkse openbaar aanklager die ‘Axe’ en zijn corrupte, kapitalistische wereld onderuit wil halen, was in 2016 (eertse seizoen) prima op zijn plek. Misschien zelfs iets te.

Want ondanks de steengoede cast – met hoofdrolspelers Lewis, Giamatti en Maggie Siff die Wendy Rhoades speelt voorop – voelde dat eerste seizoen als iets wat we al eerder zagen. Van hoge kwaliteit, maar niet direct verrassend.

Dat kan van de daaropvolgende seizoenen niet gezegd worden. Het tweede seizoen dat een maand na de inauguratie van Trump van start ging, werd met iedere aflevering minder serieus en steeds vermakelijker. En vorig jaar, halverwege het derde seizoen, begonnen Amerikaanse recensenten die de serie eerder hadden weggezet als ‘prima’ opeens te roepen over ‘must-see-tv’.

Het soort tv dat ervoor zorgt dat je als kijker aan het einde van een aflevering niet anders kan dan opgetogen in je handen wrijven. Vol met scènes die kraken van de elektriciteit en oneliners die je hardop doen lachen, zeker wanneer ze worden uitgesproken door Wags, Axelrods rechterhand. (Het soort zakenman dat zijn deals het liefst sluit in striptenten met een lijntje coke voor ieder neusgat, maar je dankzij de glinstering in de ogen van acteur David Costabile niet anders kunt dan intens liefhebben.) En een soundtrack die rockt.

Dat Billions van prima naar must-see is gegaan, komt omdat de makers hun oorspronkelijke uitgangspunt los durfden te laten. Geleidelijk ging het van een show over de strijd tussen twee machtige mannen, naar een serie over corruptie in het algemeen. Een wereld van miljardairs, politiek en macht zo door en door verrot, dat het onrecht niet aangepakt kan worden zonder zelf ook vieze handen te krijgen.

Bron: NRC.nl

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *